Bali

Na lekker te hebben geslapen had Nyoman (onze huisbediende) het ontbijt al voor ons klaar gezet op het achterterras. Maar omdat we niet allemaal tegelijk wakker werden, had ze ook al een pot thee gezet voor de liefhebbers. In onze tuin stonden ook kokospalmen. Zo nu en dan kwam er met een ernome klap een kokosnoot naar beneden. Zoiets moet je niet op je hoofd krijgen!

Al vrij snel kwamen Bayu en z'n vader die wat klusjes ging doen. Bayu liet ons wat van de directe omgeving zien. Eerst gingen we naar het beroemde Jimabaran strand, waar we 300 meter vandaan zaten.

Jimbaran is eigenlijk een groot dorp, dat bestaat uit vele traditionele Balinese woonerven. Het is een goede plek voor degenen die een glimp willen opvangen van het dagelijks leven van de plaatselijke bevolking. Er is een zeer aantrekkelijk strand met spectaculaire uitzichten en zonsondergangen. Bij helder weer zijn hiervandaan de contouren van alle vulkanen van Bali zichtbaar. Het strand is ook een goede plek om te gaan eten. Langs het strand staan diverse eetgelegenheden met rieten daken waar jezelf je vis e.d. kan uitkiezen dat ter plekke wordt klaargemaakt. Er is een groot vissersdorp dat uit eenvoudige hutten bestaat. Breng vooral ook een bezoek aan de lokale vismarkt en de algemene markt.

Toen we eenmaal op het strand waren aangekomen bleek dat het dit dag erg rustig was. De zon scheen fel en de zee was vrij kalm. Verderop zagen we mensen zwemmen op de plek waar eigenlijk geen branding staat en dus ook geen evt. stroming, maar we liepen deze keer langs het water naar de vissershaven en vismarkt. Dat was ons doel voor dit bezoek aan het strand. De temperatuur was inmiddels al aardig opgelopen en dat was ook wel te ruiken op de vismarkt. Wat er nog lag was natuurlijk niet meer zo vers als 's ochtends toen de vissers de buit aan land hebben gebracht. De geuren van de vismarkt zijn ons deze vakantie wel bijgebleven!! Dat is dus iets om 's morgens vroeg te doen.

Na een korte tussenstop bij het huis voor de nodige voedingswaren en dranken ging het voort naar de lokale markt en de tempel. Je kon wel merken dat het zondag was. De markt was erg rustig en ook de tempel was niet toegankelijk. Wel konden we over de hekken kijken en foto's maken. Overigens zou bij geopend zijn een sarong verplicht zijn geweest, dus die moesten we met spoed kopen of laten maken. Bayu liet ons tevens zien wat de korste weg naar het Puri Bambu Hotel was. Deze afsnijding is voor ons alleen maar overdag begaanbaar omdat de directe omgeving van het pad nu niet bepaald schoon te noemen was. Een betere benaming zou een vuilnisbelt geweest zijn, maar dat bleek een normale gang van zaken te zijn in Indonesië. Op een gegeven moment wordt alles weer bij elkaar geveegd en dan in brand gestoken. Later bleek er verderop nog een gang te zijn die ook 's avonds begaanbaar was en vlak langs de huizen liep. Deze was een stuk schoner en we hadden daar zelfs verlichting!! Wat ons ook opviel tijdens de wandeling waren de vele offertjes die overal op straat worden neergelegd en waar we dus overheen stapten. Dit zouden we tijdens onze vakantie overal tegenkomen, het brengen van offers is een gebruik dat overal wordt uitgevoerd en met een veelheid van redenen. Zo kun je ze ook tegenkomen op gevaarlijke kruisingen om veiligheid af te smeken. Degene die de offers brengt op zulke plaatsen doet dat met gevaar voor eigen leven! Het maken van de offertjes is een industrie op zich.

Terug bij het huis hebben we onder het genot van een koel drankje en wat kroepoek nog met Bayu geklept. Toen het donker begon te worden zijn we terug gegaan naar het Hotel en daar gedineerd en waar we kennis maakte met Ketut, een erg vriendelijke ober, die gelijk aanbood om Steven een dagje mee te nemen op de motor. Nadat we weer terug waren nog even gezeten op het terras en toen slapen.............

Na te hebben uitgeslapen en ontbeten was het plan voor vandaag eigenlijk niet veel anders te doen dan te gaan zwemmen. Maar er moesten we boodschappen gedaan worden en een afspraak met Made worden gemaakt voor de materialen en het nemen van maten voor de Balinese kleding die we wilden gaan aanschaffen. De taxi bracht ons naar de Matehari in het centrum van Kuta. Daar werden we meteen door tig Balinezen aangesproken of we wat wilden kopen en meer van die dingen. Maar ja, Kuta is dan ook een stuk toeristischer dan Jimbaran. Een taxi terug volbeladen met boodschappen was zo geregeld en aangekomen stond Made al op ons te wachten.

De kleding uitzoeken en maten laten opnemen was een ervaring op zich en nam toch snel 2 uur in beslag. Nog even en we konden die dag al niet meer gaan zwemmen, maar alles kwam snel goed. Aangekomen bij het huisje gingen we snel door naar het hotel om te zwemmen. Eenmaal daar aangekomen besloten we ook maar om te blijven eten. Toen we naar huis wilden gaan liep Franc bijna tegen het blad van een serveerster aan, waardoor Steven niet van het trapje afstapte maar rechtstreeks. Door een ongelukkige situatie verzwikte/verstuikte hij daarbij ook nog eens z'n enkel/voet. Slapen met pijnstillers bleek toen de enige oplossing om nog wat nachtrust te krijgen.

Bali

dag 2: